در اردیبهشت‌ماه ۱۳۰۸، کارگران پالایشگاه آبادان _تحت استخدام شرکت نفت ایران و انگلیس (Anglo-Persian Oil Company)_ دست به اعتصاب زدند. مطالبات‌شان شامل به‌رسمیت‌شناختن اتحادیه‌ی کارگران، حداقل دستمزد، استخدام نیروی کار ایرانی به‌جای کارگران هندی، نمایندگی کارگران و تعطیلی اول ماه مه بود.

حکومت رضاشاه نیروهای نظامی را برای سرکوب اعتصاب به منطقه فرستاد و ده‌ها سازمان‌دهنده کارگری دستگیر شدند. از این مهم‌تر زمانی بود که یک ناو جنگی بریتانیا نیز به آبادان اعزام شد تا در صورت گسترش اعتراضات کارگران را به گلوله ببندد.

در تیر ماه ۱۳۲۵، ۵۰ هزار کارگر شرکت نفت ایران و انگلیس در جنوب ایران اعتصاب کردند. پرداخت دستمزد برای روز جمعه و اعتراض به شرایط نکبت کار و زندگی دلیل اعتصاب بود.

در آبادان درگیری‌های خونینی رخ داد و صدها کارگر کشته و زخمی شدند.

این بار هم واکنش بریتانیا صرفاً دیپلماتیک نبود. اسناد وزارت خارجه آمریکا ثبت کرده اند که بریتانیا، ۱۵ هزار سرباز هندی را به بصره در عراق اعزام کرد تا در صورت لزوم بتوانند در جنوب ایران مداخله کنند.

دولت بریتانیا از دولت ایران بابت سرکوب کارگران تشکر کرد.

کوتاه این که:

الف تلاش امپریالیسم برای سلطه مطلق بر منابع ما، حدیث دیروز و امروز نیست بلکه بر تمام تاریخ ما سایه افکنده است.

ب: تجاوزات نظامی تحریمهای اقتصادی و_اخیرا_ محاصره ی دریایی و هوایی ایران، به اندازه‌ی یک دانه‌ی ارزن به منافع کارگران ایران به طور خاص و مردم ایران به طور عام ارتباطی ندارد. سرمایه برای دفاع از کیان خود میتواند هر توحشی را «مداخله‌ی بشردوستانه» نام گذاری کند.