
فردی با نام «عباس سوری» در برنامهای اینترنتی شرکت کرده که با عنوان «ادوارد سعید، شرقشناسِ متوهم».
عنوان برنامه بهتنهایی کفایت میکند که اطمینان داشته باشید مصاحبهشونده و مصاحبهگر، نهتنها نیمساعت برای ورق زدن یکی از مقالات سعید وقت نگذاشتهاند بلکه چنان اعتماد به نفسِ بیمارگونهای داشتهاند که پیش از انجام مصاحبه، خود را از یک جستجوی اینترنتی یا حتی استفاده پرسش از «هوش مصنوعی» بینیاز دیدهاند. ایندو تنها با مشاهدهی جلدِ کتابی از ادوارد سعید با عنوانِ «شرقشناسی»، او را یک شرقشناس دانستهاند! حال آنکه علاوه بر این کتابِ بسیار مهم، کل سپهرِ فکریِ سعید مبارزه با شرقشناسی و استعمارِ فرهنگی بوده است.
سعید در کتاب شرقشناسی استدلال میکند که شرقشناسی صرفاً مطالعه علمی جوامع شرقی توسط پژوهشگران غربی نبوده است؛ بلکه در بسیاری از موارد، مجموعهای از دانش، بازنماییها و نهادهای قدرت بوده که به غرب امکان داده است شرق را تعریف، طبقهبندی و حتی از نظر سیاسی و فرهنگی تحت سلطهی خود بگیرند.
بازنماییِ شرق بهعنوان جوامعیِ ذاتا
غیرعقلانی، عقبمانده و جامد و در مقابل معرفیِ غرب بهعنوانِ صاحبِ عقلانیت، دوگانهایست که توسط شرقشناسان برای توجیهِ استعمار و سلطهی سیاسی و اقتصادی غرب اختراع شده است.
بنابراین کسانیکه سعید را شرقشناس مینامند حتی تفاوت میان سنتِ مطالعاتیِ «شرقشناسی» و شرقشناسی بهمثابه گفتمانی ایدئولوژیک و استعماری که مورد نقد سعید را نمیفهمند.
سعید یکی از مهمترین پژواکهای روشنفکری ضداستعماری و منتقد پیوند میان دانش، قدرت و امپریالیسم بود و دشمنیِ دو جاهلِ پرادعا نیز همینجا نشأت میگیرد:
آنها مایلاند زائدهی فرهنگیِ غرب باشند، از مداخلات و تجاوزات امپریالیستی دفاع کنند و در عینِ طفیلیگریِ فرهنگی، خود را «ملیگرا» بنامند.
البته ملیگرایانی که با ملیسازی صنعت نفت ایران دشمنی دارند و سالهاست با صحنهگردانی موسی غنینژاد، برای تخریب مصدق و دفاع از وابستگی و انقیاد سنگ تمام میگذارند.
بدیهیست که این مقایسه مطلقا از سرکوب این افراد دفاع نمیکند و نخواهد کرد اما این سوال را بهطور جدی پیش میکشد که چطور نئوفاشیستها و کیفکشهای تجاوز و اشغال، آزادانه مشغول فعالیت و حتی درآمدزایی هستند اما دستگاههای امنیتی و قضایی فعالیت کمونیستها را به یک خط قرمز تبدیل کردهاند؟ چگونه است که فعالین کارگری با دغدغهها و مطالباتِ صنفی و سندیکایی را بدون فوت وقت از دم تیغ سرکوب میگذرانند؟ چگونه است که برخی از شریفترین مدافعینِ کارگران در ایران در عین مرزبندیِهای قطعی با امپریالیسم، صنایع حقوق بشر و اپوزیسیون، سالها زندانی شده، در زندانها کشته شده، از داشتن حساب از شبکههای اجتماعی محروم شده و حتی از محل کار خود اخراج شدهاند اما حامیانِ سرکوب طبقهی کارگر در عین دفاع از ایدئولوژی براندازی و ترویج نظاممندِ خطرناکترین گرایشاتِ فرقهای و ضد بشری، آزادانه در حال تولید برنامههای کثیف برای تعمیق جهل هستند؟
از شاملو و ساعدی تا پوینده و مختاری، تمامی فیگورهای روشنفکری ایران که از قضا همگی در دوران حاکمیت جمهوری اسلامی، با انواع و اقسامِ سرکوب، سانسور، تبعید و قتل مواجه شدند، مخرج مشترک دهاندریدگیها و فحاشیهای این فرقه هستند بیآنکه بتوانند حتی یک چهرهی فرهنگی و اجتماعی را بهعنوان بدیل اینها معرفی کنند و لاجرم به تطهیر لمپنهایی نظیر شعبان جعفری و سلاخانی نظیر پینوشه روی آورند و دشمنان آزادی، برابری و کرامت انسانی را قهرمان جا بزنند.
جالبتر اینجاست که در این فرقه هیچقسم نقدی به دم و دستگاه فرهنگی دولت ایران پیدا نمیشود چراکه خود محصولاتِ همین دستگاه هستند:
درو کردن رزمندگان عدالت، از انقلاب فرهنگی و کشتار زندانیان سیاسی تا قتلهای زنجیرهای روشنفکران و سرکوبِ تماموقتِ برابریطلبان، زمینِ فرهنگ را بایر و مستعد رشد همین سفلههای نئوفاشیست کرده است. و شگفت آنکه همینها ماهیت سیاسی و اقتصادی نظام حاکم بر ایران را «چپ» توصیف میکنند تا با کمک این جعلِ احمقانه، خود را جدیترین منتقدانِ وضعیت معرفی کنند.
کل این فرقه، از بنیان فرزندانِ خلفِ سیستم حاکم هستند و دستگاه ایدئولوژیکی طبقهی حاکم با کمکهای سخت و نرمافزاری به اینها و فربهسازی جهل، پروژهی سرکوب برابریطلبان را کامل میکند؛ سرکوبِ سیاسی کامل نمیشود مگر با کمک شاخهی فرهنگی-رسانهای برای جعلِ تاریخ، ترویج بلاهت و ساختِ یک دیوار حائل میانِ آگاهی طبقاتی با طبقهی کارگر.
صدای ماهی سیاه BLACKFISHVOICE
