
علی شریعتی در زمان مرگ ۴۳ سال داشت. او قریب به دو سال قبل از پیروزی انقلاب مُرد و تا اواسط دههی هفتاد خورشیدی، از چاپ و نشر مجموعه آثار او رفع ممنوعیت نشد.
از مرگ او نیمقرن میگذرد ولی اخیرا به سوژهی حملاتِ جبههی جهل بدل شده است؛ حملاتی درونِ پروژهی بالادستیِ «روشنفکرستیزی» که ادامهی منطقی «قتلهای زنجیرهای روشنفکران» و پرورش و تربیتِ سفلگانِ نئوفاشیست است.
در همان سالهای ممنوعیت انتشار شریعتی، اجرای پروژه قتلهای زنجیرهای و کشتار تئوریسینهای چپگرا درون زندانها، موسی غنینژاد و شرکا علاوه بر تدریس در مهمترین دانشکدههای اقتصاد، از مهمترین تئوریسینِها و مشاورین اتاق فکرهای اقتصادیای ( در دولتهای، رفسنجانی، خاتمی، روحانی و کمپین انتخاباتی مهدی کروبی) بودند که استخوانهای زحمتکشان ایران را خُرد کردند: از حذفِ یارانهها تا برونسپاری صنایع، از اصلاحِ قیمت انرژی، کالاییسازی درمان و آموزش تا حذفِ خدمات اجتماعی.
همین جریان که خوراکِ ایدئولوژیکی برای سرکوبِ چپ، پاکسازیِ اتحادیههای کارگری و اجرای طرحهایِ ریاضتیِ منتهی به فقیرسازی کارگران فراهم کرده و در تمامی رسانههای مجوزدارِ داخلی دارای منبرهای ثابت است، «وضعیتِ امروز کشور را محصول تفکرات شریعتی و چپها» میداند. حال آنکه این جریان در تمام طرحها و پروژههایی که از لحظهی آغازِ تعدیل ساختاری به کشتارِ تهیدستان در جریان شورشهای مشهد، قزوین، اسلامشهر و اصفهان در دههی هفتاد و نیز کشتارهای اعتراضات معیشتیِ دههی ۹۰ از جمله دی۹۶ و آبان۹۸ انجامیدهاند، نقشِ ایدئولوگ را ایفا کرده است:
کشتارهایی که توسط شاخهی تبیینی و تبلیغاتیشان، در کارگزاران سازندگی، مهرنامه، اندیشه پویا و … «جراحی اقتصادی» نام گرفت.
راهکار پوپولیستیِ آنها برای مخفی کردن دستانِ تا آرنج خونینشان نیز سفیدشویی از پهلوی و مداخلهی خارجی است که در امنیتِ کامل با حمایتِ لابیهای امنیتی و بازرگانی انجام میشود.
اینجا مسأله، دفاع از شریعتی، آل احمد، مصدق، ساعدی و … مطرح نیست! مسأله این است که بدانیم تبهکارانِ نئوفاشیست، چگونه خود را بهعنوان «مصلح و آزادیخواه» جا میزنند. این سرشت و ماهیت آنچیزیست که ما «جبههی جهل» مینامیم؛ ایدئولوگِ غارت و فاشیسم با گریمِ لیبرالِ آزاداندیش.
صدای ماهی سیاه BLACKFISHVOICE
