این متن، صرفا بیانِ اضطراب‌ها و ترس‌های مهیب است و امیدیِ نحیف که مانع از فروپاشیِ توانِ مشاهده و تحلیل وضعیت می‌شود. بنابراین ادعای رهنمود دادن و “موضع‌گیری” در کار نیست؛ موضع‌گیری کارویژه‌ی سازمان‌ها و تشکل‌هاست نه یک رسانه‌‌ی کوچکِ غیرِ تشکیلاتی. امیدِ دیگر نیز این است که به‌جای تکفیر و اتهام‌زنی، متن را صرفا فرصتی برای گفتگو بدانید.   …

“خامنه‌ایِ پینوشه، ایران، شیلی نمی‌شه”، تا بیست سال پیش یکی از شعارهای محوری در اعتراضات بود. این شعار را چپ‌ها نساخته بودند. اولین‌بار در ۱۳۷۸ در جریان وقایع سال کوی دانشگاه تهران از سوی دانشجویان لیبرال سر داده شد. سبعیتِ پینوشه او را نزدِ چپ و راست، به فیگورِ استبداد مطلقه تبدیل کرده بود؛ مستبدی که با برنامه‌ریزی و هدایتِ …

ایالات متحده به رهبریِ یک نئوفاشیستِ پدوفیل، برای تسلط بر بزرگ‌ترین ذخائرِ نفتی کره‌ی زمین در ونزوئلا، به کودتا بسنده نکرد و بعد از ماه‌ها محاصره‌ی نظامی، به پایتختِ این کشور حمله کرد و رئیس‌جمهور قانونی یک کشورِ مستقل رو ربود‌. ربایشِ مادورو و پیش از آن، راهزنی‌های دریایی آمریکا برای سرقتِ نفت‌کش‌های ونزوئلا، با ادعایِ مضحکِ “مبارزه با کارتل‌های …

جفری اپستین (Jeffrey Epstein) یک میلیونر آمریکایی بود که در دهه‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۰ هم‌زمان چند چهره داشت: سرمایه‌گذار مالی (ادعا می‌کرد در حوزه مدیریت ثروت افراد فوق‌ثروتمند کار می‌کند)، دلال ارتباطات سیاسی و اجتماعی با چهره‌های بزرگ (سیاستمداران، خاندان سلطنتی بریتانیا، دانشمندان، هنرمندان) و صاحب شبکه‌ای مخفی برای سوءاستفاده جنسی سازمان‌یافته از دختران نوجوان. او دارای روابط بسیار نزدیک …

انتخاب پیش روی ما روشن است: یا در ساخت سوسیالیسم پیش می‌رویم، دموکراسی مشارکتی و فعال را می‌سازیم و از منابع طبیعی‌مان دفاع می‌کنیم؛ یا خطر تبدیل شدن به یک دولت اصلاح‌طلب با حکومتی به‌اصطلاح پیشرو را می‌پذیریم که ساختارهای موجود دولت را تغییر نمی‌دهد. اگر مدل سیاسی خودمان که انقلاب بولیواری و چاوز پیشنهاد کردند را پیش نبریم، امپریالیسم ما را نابود خواهد کرد. اگر ساختارهایی را که بر ما تحمیل کرده‌اند، از بین نبریم، تمام آنچه ساخته‌ایم را خراب خواهند کرد.

هم‌زمان‌که با تشدیدِ سرکوب، اعتراضات ۱۴۰۱ روبه افول می‌رفت، نفرت‌پراکنی علیه مهاجران افغانستانی شدت می‌گرفت. کلیدِ این نفرت‌ورزی توسط اتاق فکرهای اصلاح‌طلبان زده شد تا فشل شدنِ “جامعه‌ی مدنی” از طریق حادترین اشکال نژادپرستی جبران شود؛ یعنی ترویجِ نوعی از ملی‌گرایی که موتور آن با سوختِ “دیگرهراسی” فعالیت کند. از نظر آن‌ها، جامعه‌ای که در کمتر از یک‌دهه چندین فقره …

  ⚫️طی هفته‌های اخیر شاهد یکی از رذیلانه‌ترین اشکال کشتار در غزه بودیم؛ جایی‌که آمریکا و اسرائیل برای دور زدنِ کمک‌های بین‌المللی به گرسنگان، ایستگاه‌های تأمین غذا راه‌اندازی کردند ولی در عمل از این ایستگاه‌های به‌ظاهر بشردوستانه، برای اهداف نظامی استفاده‌ کردند.   ⚫️ طبق کنوانسیون چهارم ژنو، اسرائیل به عنوان قدرت اشغالگر وظیفه دارد تا تأمین و تسهیل دسترسی …

آموزش «دست‌های مهربان» در حالی که بمب‌هایی را تأمین مالی می‌کنیم که همان دست‌ها را از هم می‌درد، فقط یک ریاکاری نیست بلکه به آتش کشیدنِ اخلاق‌ است. یا همه‌ی کودکان مقدس‌اند، یا هیچ‌کدام. یا همه‌ی گوشت‌هایِ در حال جزغاله شدن ما را به وحشت می‌اندازند، یا اخلاقیات ما به خاکستر بدل شده است. یا باور داریم هر آسیبی نیاز به درمان دارد، یا دلسوزی‌مان ظالمانه و گزینشی است.

استمرار نسل‌‌کشی در گروِ شبکه‌ای گسترده و میلیاردها دلار پول است. اسرائیل بدون چنین اکوسیستمی قادر نبود چنین کشتار وسیعی از فلسطینی‌ها انجام دهد. به همان اندازه که واحدهای نظامی اسرائیل مردم غزه را نابود می‌کنند، این نهادها نیز از خشونت صنعتی علیه فلسطینی‌ها و آوارگی گسترده سود می‌برند و در نتیجه شریک نسل‌کشی سهیم و مجرم‌اند. آن‌ها نیز جنایت‌کاران جنگی‌اند و باید پاسخگو باشند.

بازپس‌گیری فریره در زمانه‌ی ما یعنی تأکید بر این‌که آموزش یک میدان نبرد مادی است. جنگ طبقاتی فقط در کارخانه‌ها و صف‌های اعتصاب در جریان نیست؛ بل‌که در کلاس‌های درس، شوراهای آموزشی و پلتفرم‌های دیجیتال نیز جاری است. کسانی که دانش را کنترل می‌کنند، مرزهای خیال‌پردازی را تعیین می‌کنند. اگر قرار است آینده‌ای سوسیالیستی بسازیم، باید هم ذهن‌ها و هم جنبش‌ها را سازمان‌دهی کنیم. در این مسیر، پائولو فریره نه یک مرجع تاریخی، بلکه قطب‌نماست.