ترجمه

دولت ترامپ در مدت کمی بیش از یک سال، هیئت ملی روابط کار (NLRB) را در عمل از پای درآورد، حقِ چانه‌زنی جمعی بیش از یک میلیون کارمند فدرال را سلب کرد، دستمزد صدها هزار کارگر شاغل در بخش خصوصیِ وابسته قراردادهای دولتی را کاهش داد و در نبردی قضایی برای برچیدن کامل نهاد روابط کار، در کنار ایلان ماسک و جف بزوس و دیگر دشمنانِ اتحادیه‌ها سنگر گرفت. این گسترده‌ترین و بزرگ‌ترین یورش ضداتحادیه‌ای است که ایالات متحده تاکنون به خود دیده است.

اسرائیل، لبنان را تحت کارزارِ «غزه‌‌سازی» قرار داده است؛ بدین‌معنا که به‌طور نظام‌مند روستاها را با خاک یکسان می‌کند، جمعیت‌ها را آواره می‌سازد و روزنامه‌نگاران و کارکنان پزشکی را هدف قرار می‌دهد؛ آن‌هم با این بهانه که در حال «مبارزه با حزب‌الله» است. هدف آن، به‌وضوح، جلوگیری از هرگونه آتش‌بس میان ایالات متحده و ایرانیان و هم‌چنین تصرف اراضی لبنان …

این متن در سال ۱۹۷۵ توسط «کمیته سازماندهی کارگران فیلادلفیا» (Philadelphia Workers Organizing Committee) تألیف شده است. این کمیته، بخشی از جریان «کمونیسم نوین» (New Communist Movement) بود که مواضعی ضدرویزیونیستی و ضد دگماتیستی داشت و در سال ۱۹۷۱ توسط جمعی از مارکسیست-لنینیست‌ها تأسیس شد. این گروه که فعالیت خود را عمدتاً بر اتحادیه‌های کارگری متمرکز کرده بود، بر تعامل نظریه‌ی کمونیستی با عمل سیاسی تأکید داشت. آن‌ها در پیِ تأسیس یک حزب کمونیست نوین بودند و حزب کمونیست آمریکا را به دلیل فاصله گرفتن از تاکتیک‌های انقلابی و روی آوردن به روش‌های پارلمانی برای غلبه بر سرمایه‌داری مورد انتقاد قرار دادند. در سال ۱۹۷۵، این گروه انتشار نشریه‌ی به نام سازمان‌ده را آغاز کرد که به مسائل محلی و بین‌المللی مرتبط با جنبش کمونیستی و نظریه‌ی مارکسیستی-لنینیستی می‌پرداخت.

ترامپ در زمینه‌ی سیاست‌گذاری، اختیار کامل و مستقل از خود ندارد؛ او صرفاً چهره‌ی ظاهری اجرایِ راهبردی است که با استفاده از روش‌های نامطلوب دنبال می‌شود. این راهبرد با هدفِ حفظ سلطه و هژمونی آمریکا طراحی شده و در نهایت چین و روسیه را هدف قرار خواهد داد. با این حال، احتمالاً این راهبرد با شکست مواجه می‌شود، زیرا ایالات متحده در محاسبات خود اشتباهات بزرگی مرتکب شده است.

مواد معدنی از کنگو خارج می‌شوند. اما جنگ، گرسنگی و آوارگی در همان‌جا باقی می‌ماند. این «نوآوری» سرمایه‌داری انحصاری است: در یک سو دستگاه‌های تمیز، سرورهای ابری و سامانه‌های تسلیحاتی؛ و در سوی دیگر آوارگی، گرسنگی و بیماری. مردم کنگو و اوگاندا بهای آن چیزی را می‌پردازند که بر سر کشورهای‌شان آمده است؛ نه به‌خاطر طبیعت بل‌که به‌خاطر قدرت‌های امپریالیستی، بانک‌ها، انحصارات معدنی، شرکت‌های داروسازی و دولت‌های سرمایه‌داری‌ای که در خدمت آن‌ها هستند.

وقتی سرمایه‌های مالی از کشور خارج می‌شوند، کاهش ذخایر ارزی برای تثبیت ارزش پول ملی خود باعث شکل‌گیری انتظارِ کاهش بیشتر ارزش آن پول می‌شود؛ زیرا سفته‌بازان می‌دانند که اکنون بانک مرکزی ذخایر کمتری در اختیار دارد. بنابراین، این کاهش ذخایر متوقف نمی‌شود و حتی به کاهش بیشتر دامن می‌زند. از همین رو، صرف‌نظر از اینکه بانک مرکزی چه میزان ذخایر ارزی در اختیار داشته باشد، جلوگیری از کاهش ارزش پول ملی از طریق مصرف این ذخایر بسیار دشوار است.

اعتصاب در بولیوی گسترش می‌یابد؛ دولت رهبر کارگری را به اتهام تروریسم متهم کرد. در تاریخ ۱۹ ماه مه، دولت بولیوی، رئیس مهم‌ترین فدراسیون کارگری کشور را به تروریسم متهم کرد. این اتهام فقط متوجه یک رهبر نیست، بلکه کارگران، مردم بومی و جمعیت‌های فقیر از جمله معدنچیان، معلمان، کارکنان حمل‌ونقل و کارکنان بهداشت را هدف قرار می‌دهد که وارد …

بودجه‌ای که اخیراً از سوی دولت ترامپ پیشنهاد شده، شامل کاهش ۱.۶ میلیارد دلاری بودجهٔ «ادارهٔ ملی اقیانوسی و جوی آمریکا» (NOAA) است. این کاهش بودجه، آزمایشگاه‌های پژوهشیِ اقلیم، هواشناسی و اقیانوس‌شناسی این نهاد را تعطیل می‌کند؛ کمک‌هزینه‌های مربوط به بهبود پیش‌بینی بارندگی و سیلاب را به‌طور کامل حذف می‌کند؛ و بودجهٔ «سامانهٔ یک‌پارچه‌ی پایش اقیانوس» را نیز قطع می‌کند؛ …

«محمد الطاف آفریدی» که خود پیش‌تر یکی از کارکنان «آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده» در پاکستان بوده است، در این یادداشت کوتاه نشان می‌دهد که چگونه ان‌جی‌‌اوهای وابسته یا متأثر از این آژانس، به‌نام «توانمندسازی جامعه‌ی مدنی» نه‌تنها خود به بخشی از ساز و کار بازتولید فساد تبدیل شده‌اند بل‌که هم‌چنین به‌‌عنوان ابزارهای نرمِ سرکوبِ نهادهای واقعی جامه‌ی مدنی عمل کرده و مانع از سازمان‌یابی و سازمان‌دهی انقلابی طبقه‌ی کارگر می‌شوند.

تعریف توسعهٔ اقتصادی صرفاً بر پایهٔ رشد تولید ناخالص داخلی، نه با ارجاع به سنت اقتصاد سیاسی کلاسیک قابل توجیه است و نه در راستای منافع اکثریت مردم قرار دارد. چنین تعریفی در واقع بازتاب ایدئولوژی سرمایهٔ انحصاری و به‌تبع آن سرمایه‌داری نولیبرال است؛ نظمی که در آن سرمایهٔ انحصاری قدرت مسلط را در اختیار دارد.