Tag Archives: طبقه کارگر

دقیقا در همین لحظه که فقرا با شکم گرسنه روی امواجِ عفونی رسانه‌‌های برانداز «امید» می‌جویند و داروهای ضروری را در داروخانه‌ها پیدا نمی‌کنند، ریچ‌کیدز تهرانی در حال معامله‌ی جگوار ۲۰۰ میلیاردی است؛ در تهران و در «نمایشگاه خودروهایِ لوکسِ وارداتی». هم‌سن و سال‌های ما به‌خاطر دارند که در روزهای ابتدایی مهرماه، در مدرسه آن‌قدر لوازم‌التحریر رایگان بین دانش‌آموزان توزیع …

در اردیبهشت‌ماه ۱۳۰۸، کارگران پالایشگاه آبادان _تحت استخدام شرکت نفت ایران و انگلیس (Anglo-Persian Oil Company)_ دست به اعتصاب زدند. مطالبات‌شان شامل به‌رسمیت‌شناختن اتحادیه‌ی کارگران، حداقل دستمزد، استخدام نیروی کار ایرانی به‌جای کارگران هندی، نمایندگی کارگران و تعطیلی اول ماه مه بود. حکومت رضاشاه نیروهای نظامی را برای سرکوب اعتصاب به منطقه فرستاد و ده‌ها سازمان‌دهنده کارگری دستگیر شدند. از …

این متن در سال ۱۹۷۵ توسط «کمیته سازماندهی کارگران فیلادلفیا» (Philadelphia Workers Organizing Committee) تألیف شده است. این کمیته، بخشی از جریان «کمونیسم نوین» (New Communist Movement) بود که مواضعی ضدرویزیونیستی و ضد دگماتیستی داشت و در سال ۱۹۷۱ توسط جمعی از مارکسیست-لنینیست‌ها تأسیس شد. این گروه که فعالیت خود را عمدتاً بر اتحادیه‌های کارگری متمرکز کرده بود، بر تعامل نظریه‌ی کمونیستی با عمل سیاسی تأکید داشت. آن‌ها در پیِ تأسیس یک حزب کمونیست نوین بودند و حزب کمونیست آمریکا را به دلیل فاصله گرفتن از تاکتیک‌های انقلابی و روی آوردن به روش‌های پارلمانی برای غلبه بر سرمایه‌داری مورد انتقاد قرار دادند. در سال ۱۹۷۵، این گروه انتشار نشریه‌ی به نام سازمان‌ده را آغاز کرد که به مسائل محلی و بین‌المللی مرتبط با جنبش کمونیستی و نظریه‌ی مارکسیستی-لنینیستی می‌پرداخت.

مواد معدنی از کنگو خارج می‌شوند. اما جنگ، گرسنگی و آوارگی در همان‌جا باقی می‌ماند. این «نوآوری» سرمایه‌داری انحصاری است: در یک سو دستگاه‌های تمیز، سرورهای ابری و سامانه‌های تسلیحاتی؛ و در سوی دیگر آوارگی، گرسنگی و بیماری. مردم کنگو و اوگاندا بهای آن چیزی را می‌پردازند که بر سر کشورهای‌شان آمده است؛ نه به‌خاطر طبیعت بل‌که به‌خاطر قدرت‌های امپریالیستی، بانک‌ها، انحصارات معدنی، شرکت‌های داروسازی و دولت‌های سرمایه‌داری‌ای که در خدمت آن‌ها هستند.

اعتصاب در بولیوی گسترش می‌یابد؛ دولت رهبر کارگری را به اتهام تروریسم متهم کرد. در تاریخ ۱۹ ماه مه، دولت بولیوی، رئیس مهم‌ترین فدراسیون کارگری کشور را به تروریسم متهم کرد. این اتهام فقط متوجه یک رهبر نیست، بلکه کارگران، مردم بومی و جمعیت‌های فقیر از جمله معدنچیان، معلمان، کارکنان حمل‌ونقل و کارکنان بهداشت را هدف قرار می‌دهد که وارد …

تعریف توسعهٔ اقتصادی صرفاً بر پایهٔ رشد تولید ناخالص داخلی، نه با ارجاع به سنت اقتصاد سیاسی کلاسیک قابل توجیه است و نه در راستای منافع اکثریت مردم قرار دارد. چنین تعریفی در واقع بازتاب ایدئولوژی سرمایهٔ انحصاری و به‌تبع آن سرمایه‌داری نولیبرال است؛ نظمی که در آن سرمایهٔ انحصاری قدرت مسلط را در اختیار دارد.

انتخاب پیش روی ما روشن است: یا در ساخت سوسیالیسم پیش می‌رویم، دموکراسی مشارکتی و فعال را می‌سازیم و از منابع طبیعی‌مان دفاع می‌کنیم؛ یا خطر تبدیل شدن به یک دولت اصلاح‌طلب با حکومتی به‌اصطلاح پیشرو را می‌پذیریم که ساختارهای موجود دولت را تغییر نمی‌دهد. اگر مدل سیاسی خودمان که انقلاب بولیواری و چاوز پیشنهاد کردند را پیش نبریم، امپریالیسم ما را نابود خواهد کرد. اگر ساختارهایی را که بر ما تحمیل کرده‌اند، از بین نبریم، تمام آنچه ساخته‌ایم را خراب خواهند کرد.

هم‌زمان‌که با تشدیدِ سرکوب، اعتراضات ۱۴۰۱ روبه افول می‌رفت، نفرت‌پراکنی علیه مهاجران افغانستانی شدت می‌گرفت. کلیدِ این نفرت‌ورزی توسط اتاق فکرهای اصلاح‌طلبان زده شد تا فشل شدنِ “جامعه‌ی مدنی” از طریق حادترین اشکال نژادپرستی جبران شود؛ یعنی ترویجِ نوعی از ملی‌گرایی که موتور آن با سوختِ “دیگرهراسی” فعالیت کند. از نظر آن‌ها، جامعه‌ای که در کمتر از یک‌دهه چندین فقره …

بازپس‌گیری فریره در زمانه‌ی ما یعنی تأکید بر این‌که آموزش یک میدان نبرد مادی است. جنگ طبقاتی فقط در کارخانه‌ها و صف‌های اعتصاب در جریان نیست؛ بل‌که در کلاس‌های درس، شوراهای آموزشی و پلتفرم‌های دیجیتال نیز جاری است. کسانی که دانش را کنترل می‌کنند، مرزهای خیال‌پردازی را تعیین می‌کنند. اگر قرار است آینده‌ای سوسیالیستی بسازیم، باید هم ذهن‌ها و هم جنبش‌ها را سازمان‌دهی کنیم. در این مسیر، پائولو فریره نه یک مرجع تاریخی، بلکه قطب‌نماست.

شیءانگاری جنسی در حال نابود کردن زندگی زنان است. از دوران کودکی، به زنان فهمانده می‌شود که ظاهرشان از هر چیز دیگری مهم‌تر است، فارغ از هر دستاورد و موفقیتی که داشته باشند. چهره و بدن آن‌ها همچون اشیایی تلقی می‌شود که در درجهٔ اول برای استفاده و لذت دیگران، عمدتاً مردان، وجود دارد.