اعتصاب در بولیوی گسترش می‌یابد؛ دولت رهبر کارگری را به اتهام تروریسم متهم کرد. در تاریخ ۱۹ ماه مه، دولت بولیوی، رئیس مهم‌ترین فدراسیون کارگری کشور را به تروریسم متهم کرد. این اتهام فقط متوجه یک رهبر نیست، بلکه کارگران، مردم بومی و جمعیت‌های فقیر از جمله معدنچیان، معلمان، کارکنان حمل‌ونقل و کارکنان بهداشت را هدف قرار می‌دهد که وارد …

بودجه‌ای که اخیراً از سوی دولت ترامپ پیشنهاد شده، شامل کاهش ۱.۶ میلیارد دلاری بودجهٔ «ادارهٔ ملی اقیانوسی و جوی آمریکا» (NOAA) است. این کاهش بودجه، آزمایشگاه‌های پژوهشیِ اقلیم، هواشناسی و اقیانوس‌شناسی این نهاد را تعطیل می‌کند؛ کمک‌هزینه‌های مربوط به بهبود پیش‌بینی بارندگی و سیلاب را به‌طور کامل حذف می‌کند؛ و بودجهٔ «سامانهٔ یک‌پارچه‌ی پایش اقیانوس» را نیز قطع می‌کند؛ …

«محمد الطاف آفریدی» که خود پیش‌تر یکی از کارکنان «آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده» در پاکستان بوده است، در این یادداشت کوتاه نشان می‌دهد که چگونه ان‌جی‌‌اوهای وابسته یا متأثر از این آژانس، به‌نام «توانمندسازی جامعه‌ی مدنی» نه‌تنها خود به بخشی از ساز و کار بازتولید فساد تبدیل شده‌اند بل‌که هم‌چنین به‌‌عنوان ابزارهای نرمِ سرکوبِ نهادهای واقعی جامه‌ی مدنی عمل کرده و مانع از سازمان‌یابی و سازمان‌دهی انقلابی طبقه‌ی کارگر می‌شوند.

تعریف توسعهٔ اقتصادی صرفاً بر پایهٔ رشد تولید ناخالص داخلی، نه با ارجاع به سنت اقتصاد سیاسی کلاسیک قابل توجیه است و نه در راستای منافع اکثریت مردم قرار دارد. چنین تعریفی در واقع بازتاب ایدئولوژی سرمایهٔ انحصاری و به‌تبع آن سرمایه‌داری نولیبرال است؛ نظمی که در آن سرمایهٔ انحصاری قدرت مسلط را در اختیار دارد.

این متن، صرفا بیانِ اضطراب‌ها و ترس‌های مهیب است و امیدیِ نحیف که مانع از فروپاشیِ توانِ مشاهده و تحلیل وضعیت می‌شود. بنابراین ادعای رهنمود دادن و “موضع‌گیری” در کار نیست؛ موضع‌گیری کارویژه‌ی سازمان‌ها و تشکل‌هاست نه یک رسانه‌‌ی کوچکِ غیرِ تشکیلاتی. امیدِ دیگر نیز این است که به‌جای تکفیر و اتهام‌زنی، متن را صرفا فرصتی برای گفتگو بدانید.   …

“خامنه‌ایِ پینوشه، ایران، شیلی نمی‌شه”، تا بیست سال پیش یکی از شعارهای محوری در اعتراضات بود. این شعار را چپ‌ها نساخته بودند. اولین‌بار در ۱۳۷۸ در جریان وقایع سال کوی دانشگاه تهران از سوی دانشجویان لیبرال سر داده شد. سبعیتِ پینوشه او را نزدِ چپ و راست، به فیگورِ استبداد مطلقه تبدیل کرده بود؛ مستبدی که با برنامه‌ریزی و هدایتِ …

ایالات متحده به رهبریِ یک نئوفاشیستِ پدوفیل، برای تسلط بر بزرگ‌ترین ذخائرِ نفتی کره‌ی زمین در ونزوئلا، به کودتا بسنده نکرد و بعد از ماه‌ها محاصره‌ی نظامی، به پایتختِ این کشور حمله کرد و رئیس‌جمهور قانونی یک کشورِ مستقل رو ربود‌. ربایشِ مادورو و پیش از آن، راهزنی‌های دریایی آمریکا برای سرقتِ نفت‌کش‌های ونزوئلا، با ادعایِ مضحکِ “مبارزه با کارتل‌های …

جفری اپستین (Jeffrey Epstein) یک میلیونر آمریکایی بود که در دهه‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۰ هم‌زمان چند چهره داشت: سرمایه‌گذار مالی (ادعا می‌کرد در حوزه مدیریت ثروت افراد فوق‌ثروتمند کار می‌کند)، دلال ارتباطات سیاسی و اجتماعی با چهره‌های بزرگ (سیاستمداران، خاندان سلطنتی بریتانیا، دانشمندان، هنرمندان) و صاحب شبکه‌ای مخفی برای سوءاستفاده جنسی سازمان‌یافته از دختران نوجوان. او دارای روابط بسیار نزدیک …

انتخاب پیش روی ما روشن است: یا در ساخت سوسیالیسم پیش می‌رویم، دموکراسی مشارکتی و فعال را می‌سازیم و از منابع طبیعی‌مان دفاع می‌کنیم؛ یا خطر تبدیل شدن به یک دولت اصلاح‌طلب با حکومتی به‌اصطلاح پیشرو را می‌پذیریم که ساختارهای موجود دولت را تغییر نمی‌دهد. اگر مدل سیاسی خودمان که انقلاب بولیواری و چاوز پیشنهاد کردند را پیش نبریم، امپریالیسم ما را نابود خواهد کرد. اگر ساختارهایی را که بر ما تحمیل کرده‌اند، از بین نبریم، تمام آنچه ساخته‌ایم را خراب خواهند کرد.

هم‌زمان‌که با تشدیدِ سرکوب، اعتراضات ۱۴۰۱ روبه افول می‌رفت، نفرت‌پراکنی علیه مهاجران افغانستانی شدت می‌گرفت. کلیدِ این نفرت‌ورزی توسط اتاق فکرهای اصلاح‌طلبان زده شد تا فشل شدنِ “جامعه‌ی مدنی” از طریق حادترین اشکال نژادپرستی جبران شود؛ یعنی ترویجِ نوعی از ملی‌گرایی که موتور آن با سوختِ “دیگرهراسی” فعالیت کند. از نظر آن‌ها، جامعه‌ای که در کمتر از یک‌دهه چندین فقره …